Cmentarz Powązkowski

Cmentarz Powązkowski w Warszawie, znany jako Stare Powązki, założono 4 listopada 1790 roku na ziemi podarowanej przez rodzinę Szymanowskich. Poświęcenie odbyło się 20 maja 1792 roku. Początkowo nekropolia zajmowała zaledwie kilka hektarów; wielokrotnie ją powiększano, a opis Archidiecezji Warszawskiej podaje powierzchnię 43 ha. Z pierwszym okresem jej istnienia związane są katakumby oraz kościół św. Karola Boromeusza, zaprojektowany przez Dominika Merliniego. W 1925 roku utworzono Aleję Zasłużonych. Na cmentarzu spoczywają uczestnicy powstań narodowych, działacze niepodległościowi, uczeni, pisarze, artyści, duchowni i mieszkańcy Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej teren służył działalności konspiracyjnej Armii Krajowej, między innymi jako miejsce przechowywania broni. Pod koniec wojny pożar zniszczył kościół i zabudowania kancelarii wraz z archiwum cmentarnym. Po 1945 roku w katakumbach urządzono mauzoleum z prochami ofiar obozów koncentracyjnych. Nekropolia stanowi odrębne miejsce od Cmentarza Wojskowego na Powązkach.